Edukacja

Szkoła jako instytucja

Szkoła jest instytucją oświatowo-wychowawczą. Głównym celem szkoły jest kształcenie oraz wychowywanie dzieci oraz młodzieży w danym państwie. Szkołą nazywa się także budynek tejże instytucji oraz wchodzących w jego skład uczniów, nauczycieli i innego personelu. W Polsce wyróżnia się następujące typy szkoły: szkoła podstawowa, gimnazjum, szkoły ponadgimnazjalne oraz szkła wyższa. Szkoły ponadgimnazjalne dzielą się kolejno na: liceum ogólnokształcące, liceum profilowane, technikum, zasadniczą szkołę zawodową, uzupełniające liceum ogólnokształcące, technikum uzupełniające, szkoła policealna oraz szkoła specjalna. Szkoła podstawowa stanowi pierwszy etap edukacji dziecka. W większości krajów szkoła podstawowa jest szkołą obowiązkową. Edukacja w szkole podstawowej trwa sześć lat. Osoba, która ukończy taką szkołę ma wykształcenie podstawowe. Nauka jest tutaj obowiązkowa. Nauka jest tutaj podzielona na dwa etapy. Pierwszym etapem edukacyjnym są klasy I-III i nazywa się on nauczanie początkowym, a drugi etap obowiązuje klasy IV-VI i nazywa się kształceniem zintegrowanym. W przeciągu pierwszych trzech lat nauki zajęcia lekcyjne prowadzi jeden nauczyciel, który jednocześnie jest wychowawcą klasy. Natomiast w kolejnych trzech latach nauki, zajęcia lekcyjne prowadzą nauczyciele od danych przedmiotów. W szkole podstawowej są następujące przedmioty: język polski, język obcy nowożytny, matematyk, historia i społeczeństwo, przyroda, technika, plastyka, muzyka, informatyka oraz wychowanie fizyczne.

Podobne artykuły

Funkcje społeczeństwa
Do najważniejszych funkcji społeczeństwa informacyjnego należą: funkcja edukacyjna, która polega na upowszechnieniu wiedzy naukowej oraz uświadamianiu znaczenia podnoszenia kwalifikacji, funkcja komunikacyjna, która polega na stworzeniu możliwości komunikowania się wielu różnorodnych grup w obrębie całości społeczeństwa globalnego, funkcja socjalizacyjna oraz funkcja aktywizująca, która polega na mobilizacji osób czasowo lub stale wyłączonych z możliwości swobodnego funkcjonowania społeczeństwa, jak również funkcja ta cechuje się wykonywaniem zawodu bez konieczności wychodzenia z domu oraz aktywizacją niepełnosprawnych, funkcja partycypacyjna, która umożliwia prowadzenie debat oraz głosowania w internecie, funkcja organizatorska, która pozwala na tworzenie warunków konkurencyjności na rynku, jak również funkcja ochronna oraz funkcja kontrolna, które to umożliwiają stworzenie mechanizmów obrony obywateli oraz instytucji przed wirtualną przestępczością. Cały rozwój społeczeństwa informacyjnego obejmuje następujące gałęzie: pełna liberalizacja rynku, rozległa infrastruktura telekomunikacyjna, spójne oraz przejrzyste prawodawstwo, nakłady finansowe na badania oraz rozwój, nieskrępowany dostęp do sieci wszystkich operatorów, szeroki oraz tani dostęp do internetu, publiczny dostęp do informacji, umiejętność...

Rozwój społeczeńśtwa
W Japonii rozwój społeczeństwa informacyjnego złożony był z czterech faz. Pierwsza faza polegała na dominacji meganuki. Druga faza polegała na okresie organizacji oraz przedsiębiorstw, trzecia faza polegała na okresie usług społecznych oraz społeczeństw, a czwarta faza polegała na okresie prywatnych jednostek oraz istot ludzkich. Natomiast rozwój społeczeństwa w Europie obejmował następujące obszary: telepracę, szkolenia na odległość, sieci łączące uczelnie, sieci łączące jednostki badawcze, usługi teleinformatyczne dla małych oraz średnich przedsiębiorstw, zarządzanie ruchem drogowym, kontrolę ruchu powietrznego, sieci na użytek sektora zdrowia, komputeryzację sektora zamówień publicznych, transeuropejską sieć administracji publicznej, infostradę dla obszarów miejskich, rozwinięcia usług elektronicznych, takich jak e-government oraz e-learning, wprowadzenia elektronicznej opieki zdrowia, czyli e-health, jak również zapewnienia powszechnego dostępu do internetu. Społeczeństwo informacyjne jest postrzegane w wielu aspektach. Są to następujące aspekty: techniczne, ekonomiczne, zawodowe, przestrzenne oraz kulturowe. Globalna wioska jest natomiast terminem, który oznacza pokonanie barier czasowych oraz przestrzennych w dziedzinie masowych mediów elektronicznych. W ten...

Historia jak przedmiot nauczania w szkole podstawowej
Historia jest nauką, która zajmuje się dochodzeniem do wiedzy o minionych zdarzeniach na podstawie takich elementów i czynności jak: świadectwa bezpośrednie, źródła pisane oraz wyniki badań nauk pomocniczych historii. Wynikiem badań historycznych jest opis dziejów, czyli historiografia. Przedmiotem badań historii jest natomiast historia człowieka oraz cywilizacji ludzkiej. Historia dzieli się na kilka epok. Klasyczny podział epok dla historii Europy przedstawia się następująco: starożytność, czyli historia starożytna, czyli czasy do roku 476, czyli czasy upadku Imperium Rzymskiego, która zajmuje się w szczególności badaniami nad starożytnym Egiptem, nad kulturami Bliskiego Wschodu, nad starożytną Grecją oraz nad Imperium Rzymskim, średniowiecze, czyli historia średniowieczna, czyli czasy od starożytności do przełomu XIV oraz XV wieku, czyli do czasów wynalezienia druku przez Gutenberga w 1440 roku oraz do czasów odkrycia Ameryki w 1492 roku dla zachodniej części Europy, a dla wschodniej części kontynentu do czasów zdobycia Konstantynopola przez Turków w 1453 roku, która dzieli się na...

Różnice chronologiczne w historii
W przebiegu całej historii występują różnice chronologiczne w całym rozwoju cywilizacyjnym oraz w przebiegu dziejów, dlatego też historia stosuje podział dziejów dla poszczególnych obszarów Ziemi. Jest to podział kolejno na: historię Europy, historię Azji, historię Afryki, historię Ameryki Północnej, historię Ameryki Południowej oraz Środkowej, historię Afryki oraz historię Arktyki. Istnieje wiele pomocniczych nauk pokrewnych w dziedzinie historii i są to kolejno: archeologia, archiwistyka, bibliologia historyczna, brachygrafia, chronologia, demografia historyczna, dendrochronologia, dyplomatyka, epigrafika, falerystyka, genealogia, geografia historyczna, heraldyka, kartografia, kodykologia, kryptografia, metrologia, numizmatyka, paleografia, papirologia, prasoznawstwo, sfragistyka oraz weksylologia. Archeologia jest samodzielną nauką, która zajmuje się badaniem materialnych pozostałości ludzkich kultur. Przedmiotem badania są tutaj zarówno kultury prehistoryczne, jak i cywilizacje historyczne. Archiwistyka natomiast jest nauką o metodach pracy z archiwami, czyli chodzi tutaj o historyczne oraz aktualne sposoby gromadzenia danych, przechowywania danych, opracowywania danych, jak również udostępniania danych). W skład archiwistyki wchodzi taka dziedzina ja archiwoznawstwo. Jest to nauka, która...