Edukacja

Społeczeństwo produkcyjne

Społeczeństwo produkcyjne jest społeczeństwem, którego system ukształtował się poprzez działalność nieantagonistyczną, czyli produkcję oraz przemysł. Idea takiego społeczeństwa polega przede wszystkim na: uwolnieniu działalności gospodarczej spod podporządkowania działalności militarnej, decentralizację władzy oraz egalitaryzację struktury społecznej, przy czym chodzi tutaj o to, że władza traci charakter despotyczny a zyskuje formy władzy przedstawicielskiej, natomiast armia oraz władza służą społeczeństwu a nie odwrotnie, ochronie życia, ochronie wolności oraz ochronie własności jednostki, które dominują nad interesem społeczeństwa, jak również kształtowaniu takich wartości, ideałów religijnych oraz moralnych, które sprzyjają cnotom produkcyjnym, pracowitości, pokojowego nastawienia do innych oraz zdolności przebaczania. Tego typu społeczeństwo charakteryzuje się systemem współdziałania dobrowolnego, które jest oparte na kontrakcie. Społeczeństwo klasowe, czyli inaczej zwane klasą społeczną jest jednym z najważniejszych terminów, które służą do określania społeczeństwa. Termin ten wprowadził Hegl, który wyróżniał następujące klasy społeczne: rolniczą, przemysłową oraz myślącą. Karol Maks klasę definiował na kilka sposobów: jako pojęcie historyczne oraz jako pojęcie socjologiczno-ekologiczne. W zgodzie z najbardziej znaną definicją Lenina klasy w ujęciu socjologiczno-ekonomicznym wyróżniają się następującymi cechami: miejscem w historycznie ukształtowanym sposobie produkcji, określonym stosunkiem do środków produkcji, rolą oraz miejscem w społecznej organizacji sposobu produkcji, jak również sposobem uczestnictwa w podziale dochodu.

Podobne artykuły

Funkcje społeczeństwa
Do najważniejszych funkcji społeczeństwa informacyjnego należą: funkcja edukacyjna, która polega na upowszechnieniu wiedzy naukowej oraz uświadamianiu znaczenia podnoszenia kwalifikacji, funkcja komunikacyjna, która polega na stworzeniu możliwości komunikowania się wielu różnorodnych grup w obrębie całości społeczeństwa globalnego, funkcja socjalizacyjna oraz funkcja aktywizująca, która polega na mobilizacji osób czasowo lub stale wyłączonych z możliwości swobodnego funkcjonowania społeczeństwa, jak również funkcja ta cechuje się wykonywaniem zawodu bez konieczności wychodzenia z domu oraz aktywizacją niepełnosprawnych, funkcja partycypacyjna, która umożliwia prowadzenie debat oraz głosowania w internecie, funkcja organizatorska, która pozwala na tworzenie warunków konkurencyjności na rynku, jak również funkcja ochronna oraz funkcja kontrolna, które to umożliwiają stworzenie mechanizmów obrony obywateli oraz instytucji przed wirtualną przestępczością. Cały rozwój społeczeństwa informacyjnego obejmuje następujące gałęzie: pełna liberalizacja rynku, rozległa infrastruktura telekomunikacyjna, spójne oraz przejrzyste prawodawstwo, nakłady finansowe na badania oraz rozwój, nieskrępowany dostęp do sieci wszystkich operatorów, szeroki oraz tani dostęp do internetu, publiczny dostęp do informacji, umiejętność...

Rozwój społeczeńśtwa
W Japonii rozwój społeczeństwa informacyjnego złożony był z czterech faz. Pierwsza faza polegała na dominacji meganuki. Druga faza polegała na okresie organizacji oraz przedsiębiorstw, trzecia faza polegała na okresie usług społecznych oraz społeczeństw, a czwarta faza polegała na okresie prywatnych jednostek oraz istot ludzkich. Natomiast rozwój społeczeństwa w Europie obejmował następujące obszary: telepracę, szkolenia na odległość, sieci łączące uczelnie, sieci łączące jednostki badawcze, usługi teleinformatyczne dla małych oraz średnich przedsiębiorstw, zarządzanie ruchem drogowym, kontrolę ruchu powietrznego, sieci na użytek sektora zdrowia, komputeryzację sektora zamówień publicznych, transeuropejską sieć administracji publicznej, infostradę dla obszarów miejskich, rozwinięcia usług elektronicznych, takich jak e-government oraz e-learning, wprowadzenia elektronicznej opieki zdrowia, czyli e-health, jak również zapewnienia powszechnego dostępu do internetu. Społeczeństwo informacyjne jest postrzegane w wielu aspektach. Są to następujące aspekty: techniczne, ekonomiczne, zawodowe, przestrzenne oraz kulturowe. Globalna wioska jest natomiast terminem, który oznacza pokonanie barier czasowych oraz przestrzennych w dziedzinie masowych mediów elektronicznych. W ten...

Historia jak przedmiot nauczania w szkole podstawowej
Historia jest nauką, która zajmuje się dochodzeniem do wiedzy o minionych zdarzeniach na podstawie takich elementów i czynności jak: świadectwa bezpośrednie, źródła pisane oraz wyniki badań nauk pomocniczych historii. Wynikiem badań historycznych jest opis dziejów, czyli historiografia. Przedmiotem badań historii jest natomiast historia człowieka oraz cywilizacji ludzkiej. Historia dzieli się na kilka epok. Klasyczny podział epok dla historii Europy przedstawia się następująco: starożytność, czyli historia starożytna, czyli czasy do roku 476, czyli czasy upadku Imperium Rzymskiego, która zajmuje się w szczególności badaniami nad starożytnym Egiptem, nad kulturami Bliskiego Wschodu, nad starożytną Grecją oraz nad Imperium Rzymskim, średniowiecze, czyli historia średniowieczna, czyli czasy od starożytności do przełomu XIV oraz XV wieku, czyli do czasów wynalezienia druku przez Gutenberga w 1440 roku oraz do czasów odkrycia Ameryki w 1492 roku dla zachodniej części Europy, a dla wschodniej części kontynentu do czasów zdobycia Konstantynopola przez Turków w 1453 roku, która dzieli się na...

Różnice chronologiczne w historii
W przebiegu całej historii występują różnice chronologiczne w całym rozwoju cywilizacyjnym oraz w przebiegu dziejów, dlatego też historia stosuje podział dziejów dla poszczególnych obszarów Ziemi. Jest to podział kolejno na: historię Europy, historię Azji, historię Afryki, historię Ameryki Północnej, historię Ameryki Południowej oraz Środkowej, historię Afryki oraz historię Arktyki. Istnieje wiele pomocniczych nauk pokrewnych w dziedzinie historii i są to kolejno: archeologia, archiwistyka, bibliologia historyczna, brachygrafia, chronologia, demografia historyczna, dendrochronologia, dyplomatyka, epigrafika, falerystyka, genealogia, geografia historyczna, heraldyka, kartografia, kodykologia, kryptografia, metrologia, numizmatyka, paleografia, papirologia, prasoznawstwo, sfragistyka oraz weksylologia. Archeologia jest samodzielną nauką, która zajmuje się badaniem materialnych pozostałości ludzkich kultur. Przedmiotem badania są tutaj zarówno kultury prehistoryczne, jak i cywilizacje historyczne. Archiwistyka natomiast jest nauką o metodach pracy z archiwami, czyli chodzi tutaj o historyczne oraz aktualne sposoby gromadzenia danych, przechowywania danych, opracowywania danych, jak również udostępniania danych). W skład archiwistyki wchodzi taka dziedzina ja archiwoznawstwo. Jest to nauka, która...